Combo tour

Maandag 14-7
Nadat ik gisteravond alvast wat spullen in mijn rugzak had gedaan en mijn camera aan de lader had gelegd ben ik lekker op tijd gaan slapen. Ik had mijn wekker om 5:20 uur gezet zodat ik hier in het hotel nog even snel wat kon ontbijten voordat ik met Flor meeging richting La Fiesta casino.
Ik at wat cornflakes en dronk een kopje thee. Het was wel leuk om te zien dat de prullenbak bij de rancho omgegooid was, blijkbaar heeft hier vannacht een of ander beest rond lopen spoken.
Esley, de dochter van Peter en Flor, moest om 10 voor 7 op school zijn dus zij reed ook mee en we hebben haar eerst afgezet bij school en daarna heeft Flor mij bij het casino afgezet.
Mijn plan om nog bij Denny's te gaan ontbijten ging nu niet door want ik was er rond kwart voor 7, dus een beetje weinig tijd voor mijn pick-up om 7:10 uur am.
Achteraf heb ik tot half 8 gewacht voordat het busje van de tour kwam, ondertussen had ik al de touroperator gebeld om te vragen of ze nog wel zouden komen.

Het busje zat al aardig vol en nadat we nog 2 mensen bij een hotel opgehaald hadden, vertrokken we met 20 personen in totaal als eerste naar de Doka coffee plantage. De tour guide heette Donald en de chauffeur Rodrigo. Het programma van de dag werd verteld en het bleek dat er ook nog ontbijt bij in zat, helemaal mooi. De Doka coffee estate ligt op de heuvels van de vulkaan Poas.

Onderweg heb ik genoten van de omgeving. Ik verbaas me erover hoe slecht de wegen hier zijn en hoe smal de wegen door de bergen zijn. Het is dat je maar vertrouwt op de chauffeur, maar anders denk je echt, waar ga ik in hemelsnaam naar toe? Ik had gelezen dat het nationale park van de Poas vulkaan het drukst bezochte park van het land is, nou, dat kan ik me niet voorstellen met deze wegen er naar toe.
Ik vraag mij echt af hoe de mensen hier leven, de huizen zien er best armoedig uit en de wegen zijn super steil. Je moet echt een goede auto hebben om überhaupt bij je huis te kunnen komen. Het uitzicht op de vallei is echter onwijs mooi en in de verte zie je de stad San José liggen.

Rond half 9 kwamen we aan bij de Doka coffee estate waar een ontbijtbuffet voor ons klaar stond. Ik nam wat roerei, een tortilla, fried plantains, oftewel soort gebakken banaan, watermeloen, mangosap en thee. Voor mij geen koffie, dit lust ik niet, maar ik vind het wel leuk om het proces erachter te zien tijdens deze tour.
Tijdens het ontbijt zat ik alleen maar al snel kwam een man uit Toronto, Canada bij me zitten. Hij was ook alleen dus dan heb je al snel aanspraak. Het was wel gezellig om even te kletsen, hij heeft veel gereisd dus dan heb je altijd wel een leuk gespreksonderwerp.

Na het ontbijt nam de tour guide ons mee naar de plantage waar hij uitleg gaf over het proces van het oogsten, wassen, drogen en roosteren van de koffie. Het schijnt dat de koffiebonen goed kunnen groeien omdat de hoogte op de bergen juist is en de grond goed vruchtbaar is vanwege de vulkanische aarde. Er worden verder ook geen nutriënten gebruikt om de koffie te laten groeien, alleen maar materiaal om ervoor te zorgen dat de planten niet beschimmelen. 
Een koffieplantje begint altijd als twee kleine ronde blaadjes die uitgroeien tot 2 takken met rechte bladeren eraan. Als deze plant een jaar oud is wordt deze in de grond gezet om te kunnen groeien. In het begin zijn de koffiebonen nog groen maar des te verder ze rijpen veranderen ze naar een rode kleur. De bonen worden met de hand geplukt en pas vanaf een bepaalde grootte worden ze van de plant gehaald, dit werk wordt allemaal met de hand uitgevoerd.

De werknemers moeten kisten vullen van 12 kg bonen per stuk. Elke keer dat zij een volle kist afleveren ontvangen zij 2 dollar. Een goede plukker kan per dag 15-20 kisten vullen, dus een salaris van 40-60 dollar verdienen. Als de bonen geplukt zijn dan worden ze gewassen en wordt de schil eraf gehaald. Als het ware zijn dit twee lagen, er zit ook een plaklaagje aan die weg gewassen moet worden. Na het wassen worden de bonen te drogen gelegd, dit gebeurt eerst buiten in de zon voor 2 dagen en dan evt. nog in droogovens.

Als de bonen gedroogd zijn worden ze geroosterd en hier wordt bepaald welke 'smaak' de koffie krijgt, dus light, medium of dark roast. Bij een temperatuur van 120 graden Celcius worden de bonen geroosterd voor  resp. 15, 17 en 20 minuten. Des te langer geroosterd, des te sterker de smaak van de koffie en minder cafeïne, uiteindelijk is dit maar 0,5%  minder. Ook wordt er uitleg gegeven over decaffeïneren van koffie. Dit gebeurt alleen in Duitsland, zij hebben een patent op de methode en de bonen worden dus heen en weer getransporteerd.

Na deze uitleg liepen we naar de gift shop waar uiteraard koffie geproefd kon worden en je kon koffiebonen met chocolade eromheen proeven. Deze waren erg lekker dus heb ik een zakje meegenomen.
Hierna ging de tour verder naar de Poás vulkaan, nog verder de berg op over wederom smalle en steile weggetjes. Helaas werd het des te hoger we kwamen des te bewolkter. Op de parkeerplaats aangekomen heb ik mijn regenjas maar aangedaan want we zaten midden in de wolken en het regende dus ook.
We wandelden gezamenlijk naar de krater en hier hadden we een uur de tijd om rond te kijken, helaas viel er niet veel te zien :(. Ook al had dit wel iets magisch, zo tussen de wolken. Je kon ook nog naar een meer lopen over een steil pad. Dit heb ik gedaan, maar hier helaas ook geen uitzicht.

Ik ben nog een poos gaan kijken bij de krater en soms leek het alsof de wolken even weg gingen, maar jammer genoeg was dit niet zo. Wel hing hier ook de kenmerkende geur van het zwavel in de lucht, typerend voor een vulkaan.

Zien jullie de krater, haha

Om 12 uur vertrokken we met de bus richting de La Paz watervallen. Onderweg maakten we nog een korte tussenstop bij een winkeltje langs de weg waar we aardbeien en kaas te proeven kregen, lokale producten die hier o.a. op de berg groeien. Je kon vanaf hier ook verschillende aardbeienplantages zien liggen. De aardbeien waren erg lekker en ze waren vol lof over de kaas, nou dit was net Babybell. Er kan niets tippen aan gewoon lekker Hollandse belegen kaas.

De bui barstte los terwijl we in de bus zaten, dit past wel bij het regenwoud waar we naar toe gingen en het kwam echt met bakken uit de hemel. We reden ook nog over de continentale grens van het land, aan de ene kant van de berg stroomt al het water naar de Atlantische oceaan en alles aan de andere kant naar de Grote oceaan. Bij de La Pazz watervallen aangekomen goot het nog steeds. We konden op eigen gelegenheid langs de vogelkooi, apen, vlinders en kolibries lopen. Ik was blij met mijn paraplu, maar het had nu wel genoeg geregend. Bij de vogelkooi heb ik mijn eerste 'echte' toucan gezien, mooie vogels!
De apen hadden er door de regen niet zoveel zin en zaten verscholen in een hoekje. De vlindertuin was erg leuk om te zien, hierbinnen merkte je niet echt temperatuurverschil met buiten zoals dat in Nederland wel het geval is. Ondanks dat het regent is het buiten niet echt koud. Een voordeel was ook dat je even droog liep.
Het is mij nu gelukkig wel gelukt om kolibries op de foto te zetten.

Halverwege de tour ligt een mooi restaurant waar we van een lunchbuffet gebruik konden maken. Heerlijk! Patat met mayonaise, kipdrumsticks, soort spareribs, salade met ranch dressing, pasta met een lekkere saus en vers fruit. Ik heb er even flink van genoten, haha.
Om half 3 ging de tour weer verder naar de andere kant van het park waar de katachtigen zich bevonden net als de kikkers, slangen en de watervallen. Gelukkig was het opgehouden met regenen, wel vielen nog veel druppels uit de bomen maar dit is niet zo erg. Er waren jaguars, poemas en een soort schattige kleine katjes die gevaarlijk zijn, margay's. Bij de kikkers was het lastig om ze te spotten maar gelukkig hing er een kaartje aan de plant waar zich een kikker bevond. Er waren ook giftige kikkers, die zien er wel erg mooi uit maar ze zijn al giftig als je ze alleen maar aanraakt.

Hierna was het tijd om naar de watervallen te gaan. Wauw, dit was echt onwijs mooi. Zo door het regenwoud lopen en dan met de trappen naar de uitkijkplateau's gaan. Er waren in totaal 3 verschillende watervallen die in elkaar overliepen. Echt een prachtig gezicht en geluid zo in het regenwoud met geluiden van de beesten op de achtergrond.

Bij het eindpunt van de tour zat een giftshop waar ik nog een souvenir voor thuis kocht en hierna vertrokken we met de bus weer terug naar de ophaallocaties.
Om kwart over 5 werd ik weer afgezet bij het casino. Er waren geen taxi's in de buurt dus ik ben, als brutale Hollander, gewoon bij het Holiday Inn hotel naar binnen gelopen en gevraagd of ze daar een taxi voor me wilden regelen. Tuurlijk, geen probleem. Een paar tellen later stond er een luxe busje voor de deur die mij terugbracht naar Dos Palmas La Garita. De chauffeur Jesus was erg aardig en hij was de eerste Costa Ricaan die een opmerking maakte over het voetbal toen hij hoorde dat ik uit Nederland kom. Hij vond Arjen Robben een erg goede speler, haha. De chauffeur wist niet helemaal waar hij naar toe moest en nadat hij de afslag voorbijreed zijn we omgekeerd en heb ik de route maar verteld. Hij gaf nog zijn nummer, voor als ik nog een keer een taxi nodig had of evt. ergens een trip naar toe wilde maken, altijd handig.
Rond 6 uur was ik weer terug bij het hotel en hier heb ik de boodschappen opgeruimd die Flor voor ons gehaald had. Anne was ook nog steeds niet terug, maar die kwam een half uurtje later thuis. Ze had een hele leuke tijd gehad bij Manuel Antonio, daar heb ik ook zin in nu ik de foto's gezien heb.
Ik ben alvast het verhaal gaan typen en begonnen met het uitzoeken van de foto's.
De hele dag ben ik niet gestoken door muggen en ik zit nog geen kwartier achter de laptop buiten en ik heb er al weer een paar muggenbulten bij :(.
Ik zat nog vol van de lunch dus ik heb geen eten meer gemaakt. Flor heeft wel tonijn in blik meegenomen, dus ik denk dat ik morgen voor de lunch lekker tonijnsalade ga eten. Mmmm.

Voor nu welterusten en tot het volgende verhaal!

Hotel op het platteland

Hier weer een update van mijn avonturen in midden Amerika.

Vrijdag 11-7
Nadat mijn koffer gearriveerd was, heb ik lekker mijn spullen opnieuw geordend in mijn koffer.
Helaas zijn de kledingkasten bezet door de andere stagiaires dus ik heb mijn kleding maar netjes gestapeld in mijn koffer. Ik heb wat gelezen en met Anne gekletst over haar belevenissen bij dit hotel.
Voor het avondeten heb ik gebakken rijst gegeten.
Courgette, broccoli, champignons, ui en knoflook wokken met rijst en dan een eitje erdoor klutsen samen met wat ketjap. Dit smaakte erg lekker.
Het is alleen jammer dat er hier niet zoveel vis en vlees is. En ik mis kaas en dingen zoals crème fraîche en andere roomsoorten. Ik denk dat ik wel iets lichter thuis kom, haha.
Er zouden vanavond nieuwe gasten aankomen, er was echter een misverstand over de tijd.
Wij waren in de veronderstelling dat ze er om 9 uur zouden zijn. Echter, een uur later waren ze er nog steeds niet. Ik ben toen naar bed gegaan want ik had al een aantal avonden niet echt lang geslapen en Anne is wakker gebleven om de nieuwe gasten te verwelkomen.
Uiteindelijk waren ze er pas om half 12, ik was blij dat ik alvast naar bed was gegaan.
Het was zo fijn dat ik weer kon douchen met mijn eigen douchegel en shampoo.
Nadat ik nog even gelezen had ben ik lekker gaan slapen.

Zaterdag 12-7
Vanmorgen werd ik rond 6 uur al wakker.
Dit lijkt extreem vroeg, maar vanwege het licht en de geluiden van de beesten word je vanzelf wakker.
Ik ben voor ik ging slapen wel een paar keer geschrokken van knallen op het dak. Anne had mij hier al voor gewaarschuwd, dit zijn mango's die uit de boom vallen.
Ik ben nog even blijven liggen tot half 7 en ben me toen aan gaan kleden om te helpen bij het ontbijt.
De gasten die gisteravond waren aangekomen komen uit de buurt van Rotterdam en hadden Costa Rica als droombestemming voor een vakantie. Helaas was hun bagage ook niet aangekomen in Atlanta en moeten zij hun rondreis zonder bagage beginnen. Ze waren erg tevreden over het ontbijt en de service.
Het was nog wel een beetje fris en bewolkt buiten, het zonnetje kwam nog niet echt door.
Ik heb ontbeten met een toastje met pindakaas en wat watermeloen. Het fruit is hier zo ontzettend lekker, ook de ananas is heerlijk. Ik dronk er een kop thee en glas jus d'orange bij.
Hieronder een aantal foto's van hoe dit hotel eruit ziet.

Na het ontbijt is Anne vertrokken naar Manuel Antonio national park. Ik ben erg benieuwd naar haar verhalen hierover, want hier ga ik met pap en mam ook heen als zij hier zijn.
Aan het eind van de ochtend heb ik het zwembad schoongemaakt en een taxi geregeld voor de gasten die vanavond aankomen.
Verder heb ik verschillende telefoontjes beantwoord.
In de middag ben ik even gaan facetimen met het thuisfront en daarna ben ik alleen naar de supermarkt hier 10 minuten verderop gelopen. De dochter van de eigenaren was thuis dus zij kon eventueel de telefoon opnemen mocht dit nodig zijn en later voor mij weer de poort open doen.
Vanaf het hotel loop je door de heuvels naar de supermarkt toe.
Het uitzicht is echt onwijs mooi en terwijl ik hier naar toe liep brak de zon ook een klein beetje door. Het was gelijk ontzettend warm. Onderweg heb ik verschillende zwerfhonden gezien. De omgeving op het platteland is nog wel armoediger dan ik had gedacht. Ook is hier een blanke vrouw blijkbaar erg bijzonder, er is verschillende keren getoeterd maar ik heb me niet onveilig gevoeld.
Bij de supermarkt aangekomen haalde ik wat yoghurt, koekjes, tonijn in blik, mais in blik en bruine bonen. Ik had in de kast een zakje chili con carne mix gevonden en ik heb gehakt uit de vriezer gehaald alleen er waren geen bruine bonen meer.

Ik was precies op tijd weer terug om de wedstrijd Nederland-Brazilië te kijken. Ik heb lekker wat chips en cola gepakt en heb me voor de tv geïnstalleerd. Ik zat nog maar net of er was al gescoord, uiteindelijk een mooie derde plek. Hierna heb ik nog wat gelezen en ben aan het eten begonnen.

De keuken is hier buiten, dus het is fijn om alvast te beginnen met koken als het nog een beetje licht is. Helaas vond ik de gehakt een beetje raar ruiken en heb ik geen zin om ziek te worden, het werd dus chili sin carne. Ik kookte er een beetje rijst bij en dit smaakte prima. Een yoghurt als toetje was ook erg lekker.

Hierna ben ik even naar Peter en Flor gelopen om advies te vragen over tours in de omgeving. Zij raadden mij Marbella tours aan en ik stuurde ze een mail om wat informatie te vragen.
Er is een mogelijkheid dat ik misschien maandag, dinsdag of woensdag met een tour mee kan aangezien het dan nog rustig is in het hotel.
Vanaf donderdag komt er een groep Amerikaanse jongeren die hier voor de lokale bevolking speeltuinen gaan bouwen.
Ik ben gaan wachten op de gasten, deze kwamen om kwart over 9 aan. Ik heb ze de kamer laten zien en ze hebben nog wat gedronken bij de rancho.
Ze wonen in Nederland, hij is Nederlands en zij is Spaans. Haar Nederlands is alleen nog niet zo goed, dus het gesprek verliep in het Engels. Je moet hier van alle markten thuis zijn, haha.
Om kwart over 10 ben ik gaan slapen nadat ik had gedoucht en gelezen.

Zondag 13-7
Ik ben vanmorgen om half 7 opgestaan aangezien er ontbijt gemaakt moest worden voor de gasten. Voordat de gasten aanwezig waren heb ik het zwembad nog bladvrij gemaakt en ben daarna de schoonmaakster gaan helpen met de voorbereidingen. De zon probeert vandaag iets meer door de wolken te breken en de harde wind van de afgelopen dagen is wat gaan liggen.
Ik ben begonnen met het opstellen van een boodschappenlijstje voor zowel boodschappen voor het hotel als boodschappen om zelf van te eten.
Nadat de twee gasten ontbeten hadden, zijn ook zij met een huurauto op pad gegaan.
Ik ben nu overdag dus weer alleen, maar er zouden vanavond 3 gasten komen uit Duitsland.
Vanmorgen heb ik een kolibrie bij een plant zien vliegen, helaas was ik te laat om mijn fotocamera te pakken. Hopelijk krijg ik nog een herkansing.
De zon was doorgebroken en het was gelijk super warm en de zon schijnt enorm fel. Je hoeft maar een paar minuten in de zon te liggen en je ziet al dat je bruiner geworden bent.
Ik ben even een boekje gaan lezen en ben gaan oriënteren waar ik een tour zou boeken.

Met Peter en Flor heb ik overlegd dat ik morgen een dagje weg kan, er komen dan geen nieuwe gasten, dus zij kunnen dit wel met z'n tweeën af. Na een weekje werken krijg je een dagje vrij.
Ik heb Marbella tours gebeld, helaas gaat hier de tour niet door want ik was de enige persoon.
Op internet had ik goede recensies gelezen over tours bij Anywhere Costa Rica.
Ik heb contact met ze opgenomen en een tour geboekt voor maandag 14 juli.
Ik word om 6 am al opgehaald bij La Fiesta casino, dit ligt vlakbij het andere hotel.
Voor morgenochtend heb ik een taxi geregeld om 5.40 am die mij hier naar toe brengt.
Ik heb er zo onwijs veel zin in, ik ben erg benieuwd hoe de vulkaan en de La Pazz watervallen zijn.
Bij de vulkaan is het belangrijk dat je er vroeg in de ochtend bent aangezien je bij bewolking de krater van de vulkaan niet ziet. Dus hopelijk heb ik morgenochtend goed zicht!
Ook ga ik nog naar de Doka coffee estate.

Poás vulkaan

Tussen de middag heb ik geluncht met toast en gebakken ei. In de verte hoorde ik het onweer aankomen en niet veel later begon het te regenen. Ik ben in de rancho de finale van het voetbal gaan kijken, gelukkig zit je hier droog.
Ondertussen ben ik nog gebeld door de gasten die vanavond zouden komen.
Zij hebben toch besloten om naar Dos Palmas Airport te gaan, dus er komt helemaal niemand meer vanavond. Kan ik lekker op tijd gaan slapen.
Ik heb het boodschappenlijstje afgemaakt en gemaild naar Flor.
De bevestiging van de tour kreeg ik via de mail binnen en hierop stond als pick-up tijd 7:10 am bij La fiesta casino.
Ik heb toen de taxi weer afgezegd en kan nu met Flor meerijden, zij gaat om 6:00 am van huis weg dus dit scheelt weer in de taxi kosten. Ik moet nu nog wel even wachten bij het casino maar er ligt een Denny's naast, dus misschien ga ik daar nog wel even ontbijten. Toch nog een beetje Amerika opsnuiven hier.
Voor het avondeten heb ik kipfilet gepaneerd en gebakken samen met gebakken aardappels en broccoli, dus lekker standaard aardappel, groente en vlees. Ik was blij met de mayonaise die ik vond in de koelkast.
Tijdens het eten heb ik de film Valentine's day in het Spaans gekeken, het is dat ik de film al vaker gezien had want anders is het toch best lastig te volgen in zo'n vreemde taal.

Ik ben lekker op tijd gaan slapen en heb alvast wat spullen bij elkaar gezocht voor de tour van morgen. Van huis had ik een rugzak meegenomen dus die ga ik gebruiken. Natuurlijk niet mijn fotocamera vergeten en ik neem ook maar een jas mee, want bovenop bij de vulkaan kan het aardig fris zijn en bij de watervallen heb je kans dat je nat wordt. Ik vind het zo leuk dat ik morgen wat meer van het land ga zien!

Hasta luego, oftewel tot ziens!

Taken van de stagiaire en kofferstress

Na een paar dagen in het hotel begin ik een beetje door te krijgen hoe het er hier aan toe gaat.
Maar ik zal bij het begin beginnen en vertellen wat ik zoal heb meegemaakt de afgelopen dagen.

Dinsdag 8-7
Met 8 uur tijdsverschil was ik de volgende ochtend redelijk vroeg wakker maar wel lekker geslapen. Er waren op dit moment 4 gasten in het hotel, een Nederlands gezin met 2 kinderen. Er is een kamer altijd bezet voor dona Elsa, een oude vrouw die hier haar laatste dagen wil doorbrengen. Het ontbijt voor de gasten is van 7:00 tot 9:00, dit betekent dus dat jij hier ook bij aanwezig moet zijn als er gasten zijn. Sadie, de schoonmaakster, is om deze tijd ook aanwezig en helpt mee met het ontbijt. Sadie spreekt alleen Spaans en geen Engels, dus de communicatie verloopt soms een beetje met handen en voetenwerk. Voor de gasten staat er thee/koffie, brood, beleg, fruit, jus d'orange en er kan een eitje gebakken worden. Nadat de gasten klaar zijn met ontbijten, ontbijt je samen met Sadie. Ik was blij dat Pauline, de andere stagiaire, er nog bij was. Die kan na 5 maanden wel een aardig woordje Spaans, dus dat communiceert iets makkelijker.
Het is leuk om bij het ontbijt even met de gasten te kletsen en te horen wat ze gedaan hebben of nog gaan doen. Het is overigens al erg lekker weer zo vroeg in de ochtend.

De gasten gingen vandaag op pad naar San José, dus Pauline en ik hoefden in de middag in principe niets te doen. Pauline gaf me uitleg over een aantal zaken zoals waar de sleutels hangen, hoe de zwembadpomp werkt, het schoonmaken van het zwembad, wat te doen als er stroom uitvalt, wanneer welke taxi gebeld moet worden en hoe betalingen geregeld moeten worden. Ik heb alles maar op een lijstje geschreven en probeer zoveel mogelijk te onthouden omdat we maar 2 dagen samen zijn. Hieronder staan wat foto's van het huisje waar ik verblijf.

Pauline ging vanmiddag lunchen met Peter en Flor, de eigenaren, als afscheid. Ik was dus even alleen en heb de telefoon op moeten nemen in het Spaans, haha.
Nadat Pauline terug was hebben we snel een taxi gebeld die ons naar het vliegveld zou brengen. De spelers van het Costa Ricaanse elftal zouden namelijk vanmiddag terug komen en gehuldigd worden.
Ik hoorde al wel heel veel herrie op straat en getoeter en rond 2 uur vloog een vliegtuig een paar keer erg laag over, dit bleek het vliegtuig van de spelers te zijn.
De taxi kon op een gegeven moment niet meer verder omdat er zoveel mensen op straat liepen en auto's de weg blokkeerden. De mensen waren helemaal uitgedost en de toeters waren ook aanwezig.
We hebben 1,5 uur staan wachten voordat de spelers een keer langs kwamen maar we hebben wel genoten van de sfeer. Het was erg leuk om de gezichten van de tv nu eens in het echt te zien. Aan beveiliging was ook geen gebrek.

Bekijk hier het filmpje, met dank aan Pauline.

Nadat de spelers weg waren zijn we naar het vliegveld gelopen, dit was nog maar een klein stukje, om wat geld te pinnen. Ze hebben hier heel leuk geld met dieren erop zoals o.a. een luiaard.

Hierna zijn we terug gaan lopen naar het hotel want er was voor auto's geen doorkomen aan. Later op tv zagen we dat ze uiteindelijk pas rond 8 uur in San Jose aangekomen waren, al die tijd heeft de weg dus vast gestaan.
Eenmaal bij het hotel hadden we allebei niet zoveel trek voor het avondeten dus hebben we toast met gebakken ei gegeten. De oude vrouw, Elsa, die in dit hotel woont krijg elke avond rond 7 uur een bakje fruit, dus die hebben we nog even bij haar gebracht. Ik ben op tijd gaan slapen want ik was het behoorlijk zat. Ik heb vandaag ook nog voor mijn koffer gebeld maar daar hadden ze geen informatie over :(

Woensdag 9-7
Aangezien ik vroeg was gaan slapen was ik om half 6 al wakker. Ik heb meegeholpen met het ontbijt en de Nederlandse gasten uitgezwaaid, zij vertrekken vandaag voor een rondreis met eigen huurauto.
Na het ontbijt ben ik gaan facetimen met papa, mama en Sebas en hierna hebben Pauline en ik lekker buiten in de zon gezeten. Ook hebben we nog wat dingetjes voor het hotel doorgenomen.
Aangezien er geen gasten zijn, zijn we even naar de supermarkt hier in de straat gelopen om wat lekkers te halen en ik had wat toiletartikelen nodig zoals deodorant en tandpasta. Een aantal andere dingen laat Pauline gelukkig achter. Ook heb ik teenslippers gekocht, want dichte schoenen is een beetje warm. Wat wel direct opvalt is al het getoeter op straat, altijd een bezienswaardigheid twee blanke vrouwen, haha.

Om 2 uur in de middag zijn we voor de tv gaan zitten om Nederland aan te moedigen, maar helaas.
Het was wel grappig om te horen hoe ze in het Spaans de namen van de Nederlandse voetballers uitspraken.
In de rust van de wedstrijd belde ik nog een keer naar American Airlines voor evt. meer informatie over mijn koffer. Ze konden er niets over zeggen, de man aan de telefoon dacht dat mijn koffer misschien zelfs nog wel in Düsseldorf zou staan en dat ik maar contact op moest nemen met AirBerlin. Grrr.... hier word je toch niet goed van.
De rest van de middag heb ik besteed aan lezen en tv kijken. Rond een uur of 5 zijn Pauline en ik gaan koken, het werd kippensoep met brood en een gebakken ei. Ik heb ook een taxi besteld voor de 4 Nederlandse gasten die vanavond zouden arriveren.  Niet echt een culinair hoogstandje, maar de boodschappen moesten nog bezorgd worden, haha.
Rond een uur of 7 ging de telefoon en dit was American Airlines met de mededeling dat mijn koffer onderweg was en dat ik hem tussen 11 uur in de avond en middernacht kon verwachten.
Gelukkig, ik besloot maar om wakker te blijven want ik moest de poort open kunnen maken en het belletje van de intercom horen. De gasten kwamen rond 9 uur aan en ik heb ze de kamers laten zien en wat uitgelegd over het hotel. Ze waren blij dat zij er waren, helaas ook zonder bagage.
Er kwam ook nog een Italiaanse man in het hotel, die zou de volgende ochtend vroeg naar het vliegveld vertrekken. Pauline regelde een taxi voor deze man, hij zou om 6 uur in de ochtend opgehaald worden.
Pauline is gaan slapen want zij zou vannacht vertrekken naar het vliegveld. Ik ben tot half 2 wakker gebleven voor mijn koffer en ben daarna maar gaan slapen. Ik liet de deur open zodat ik evt. de intercom zou horen.

Donderdag 10-7
Pauline is vannacht om half 4 vertrokken, nadat ik haar uitgezwaaid had, ben ik snel weer in bed gekropen. Er was nog geen koffer bezorgd.
Om kwart over 6 werd er echter op het belletje gedrukt, de taxi van de Italiaanse man was er nog niet. Ik heb direct een nieuwe taxi gebeld en die was er binnen een paar minuten.
Hierna ben ik gaan douchen en heb ik de schoonmaakster Sadie geholpen met het maken van het ontbijt voor de 4 gasten. De huurauto van deze gasten werd rond 9 uur bij het hotel afgeleverd en ze gaan een rondreis maken van 3 weken door het land. Ze bedankten me voor de goede service en gastvrijheid en gingen daarna op pad. Hierna ben ik lekker buiten in de zon gaan zitten met een boekje. Ik heb American Airlines nog een keer gebeld, ze hadden nu de mededeling dat hij vanmiddag rond 2 uur bezorgd zou worden. Ik werd al helemaal blij.

Eindelijk was de koffer gevonden, al dagen stond er "not located".

De middag verstreek echter en nog steeds geen bericht van mijn koffer. Voor het avondeten heb ik Chicken Alfredo gemaakt, pasta met kip, champignons, ui, knoflook, broccoli en een sausje uit een zakje. Het smaakte erg goed. Ik heb dit allemaal in de buitenkeuken klaar gemaakt, dit gasfornuis werkt sneller dan de pitjes die binnen staan.

Na het eten heb ik wat fruit bij Elsa gebracht en nogmaals gebeld met American Airlines, ik was er wel een beetje klaar mee. Deze man vertelde mij dat de koffer op de laatste vlucht naar Miami zat en rond 10-11 uur in de avond bezorgd werd. Nu moest ik weer tot laat opblijven na een nogal korte nachtrust. Tot 12 uur ben ik wakker gebleven en toen vielen mijn ogen toch echt dicht.

Vrijdag 11-7
Vanmorgen ben ik tot half 8 blijven liggen omdat er geen nieuwe gasten waren voor het ontbijt. Ik heb samen met Sadie ontbeten. Ik had bij de boodschappen cornflakes opgeschreven, dit vind ik in de ochtend altijd wel erg lekker. Nog een toastje erbij en dan heb je een prima ontbijtje. Helaas was het vandaag wat fris en stond er een behoorlijk harde wind.
Rond half 11 stond de tuinman van het andere hotel, Dos Palmas La Garita, ineens voor de deur. Hij had Akia, een andere stagiaire, vanuit La Garita meegenomen naar het airport hotel. Ik kon mijn spullen pakken en met hem mee naar La Garita. Hier zou ook een andere stagiaire zijn dus dat is wel gezellig. Onderweg naar het andere hotel kreeg ik een beetje een indruk van de omgeving, het is hier erg groen en bergachtig. De plaats Alajuela ligt ook vlakbij verschillende vulkanen. In het hotel aangekomen maakte ik kennis met de stagiaire Anna. Zij vertrekt morgen voor 3 dagen naar een park aan de kust, dus nu ben ik hier ook alleen, haha. Maar op dit terrein van het hotel hebben de eigenaren hun huis staan en het zwembad is groter, dus heel erg is het niet.
Er zijn komend weekend niet veel gasten, dus ik kan lekker bij het zwembad liggen als de zon weer terug komt. Ook ben ik aan het kijken naar uitstapjes en tours die ik kan maken op mijn vrije dagen. Ik wil erg graag naar de Poas vulkaan en de La Paz watervallen. Ik heb al een aantal leuke dingen voorbij zien komen en ik zal Peter even om tips vragen.
Vanmorgen heb ik nogmaals gebeld naar American Airlines en ze hadden de mededeling dat de koffer gisteravond wegens problemen niet uit Miami vertrokken was maar dat deze vandaag zou arriveren. Hij was waarschijnlijk via Londen gevlogen???. Ik heb ze ook verteld om de koffer nu naar een ander adres te brengen, dit was geen probleem. Ze beginnen me al te herkennen aan de telefoon.
Ik vroeg ze te bellen als ze zeker wisten dat ze de koffer ook echt hadden, niet dat ik weer voor piet snot aan het wachten was. Om 1 uur werd gebeld dat ze de koffer hadden en nu bezorgd zou worden bij dit hotel. Eindelijk!!
Een uurtje later ging de intercom en daar was mijn koffer eindelijk. Gelukkig hebben er geen toiletspullen gelekt op mijn kleding of ontbreken er dingen. Er zat een kaartje aan met rush erop, ze hadden blijkbaar erge haast, haha. Ik ben zo blij :) :) :)

Ik heb gelijk de lader van mijn laptop gepakt en ben dit verhaaltje gaan typen en nu eindelijk met foto's.
Foto's van het hotel waar ik nu ben volgen nog, het regent nu dus dat ziet er niet gezellig uit.

Zo, dit is een iets langer verhaaltje dan gedacht maar nu zijn jullie op de hoogte van mijn avonturen hier. Ik wil jullie erg bedanken voor de reacties, leuk om te lezen!

Tot de volgende keer.

De reisdag en eerste indrukken

Maandag 7 juli was het zover, het grote avontuur kon beginnen.
Om 3 uur in de ochtend had ik mijn wekker gezet want we hadden het plan om om 4 uur van huis te vertrekken. Pap en mam zouden me afzetten bij Düsseldorf international airport.
We vertrokken iets later en nadat we om kwart voor 6 ook nog even in de file hadden gestaan waren we om 10 over 6 bij het vliegveld.

Ik hoefde alleen maar mijn koffer af te geven want ik was al online ingecheckt, de koffer was doorgelabeld naar San José maar ik moest hem wel in Miami ophalen en weer afgeven.
We dronken nog even wat bij Starbucks en toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen, dit was wel even een moeilijk moment. Over 5 weken zien we elkaar pas weer :(

Ik liep door de controle voor de handbagage heen en heb even wat winkeltjes gekeken. Ze hadden helaas nergens lekkere broodjes. De vlucht naar Milaan vertrok mooi op tijd en er waren heel veel zakenmannen aan boord, ik zat naast twee alleen reizende mensen. Er werd wat drinken uitgedeeld tijdens de vlucht en toen gingen we alweer landen, 1,5 uur vliegen is zo voorbij.
Helaas heb ik last van een ingetrokken trommelvlies bij één oor, dit deed behoorlijk veel pijn bij het landen en de Ibuprofen en neusspray waren helaas niet voldoende om het tegen te gaan.
Rond 10 over 10 landden we op Milaan-Malpensa en hier had ik ongeveer een uur de tijd om mijn volgende vlucht naar Miami te halen.
Ik ben snel over het vliegveld gegaan want het was een eind lopen en heb kort genoten van de lucht van pizza's.

Bij de gate aangekomen werd mijn naam omgeroepen en ik moest me hier melden om de vragen te beantwoorden die je normaal gesproken krijgt als je naar de VS vliegt.
Of ik mijn koffer zelf had ingepakt, hoe lang ik alle elektronica al in mijn bezit heb en waarom ik via Milaan vloog. De man die mij hielp belde iemand op om erbij te komen, uit het Italiaanse gebrabbel verstond ik alleen 'Hollandesa', maar alles was in orde en het boarden was al begonnen.
De vlucht vertrok een half uurtje later rond 12 uur.
Ik zat op stoel 22b, bij het uitkiezen van de stoelen was stoel 22a nog vrij dus ik had gehoopt dat dit zo zou blijven maar helaas.
Er kwam een redelijk jonge Italiaanse man naast me zitten die voor zaken op reis was. We hebben nog even zitten kletsen, toch wel fijn dat je naast iemand zit die nog een beetje gezellig is en gelukkig niet dik of breed is en stinkt ofzo ;)
De vlucht duurde erg lang, het was een oud toestel en je had ook geen eigen tv scherm, gelukkig had ik de i-pad bij me waar mijn broer films op had gezet. Ik heb me wel vermaakt en een beetje gedoezeld, maar 10 uur is best lang.
Het eten was zoals gewoonlijk niet echt lekker, de keuze was 'pollo o pasta', ik koos voor de pasta maar eigenlijk waren alleen de crackers met kaas en de koekjes die erbij lagen lekker. Een uur voor landing kregen we nog een soort van pizza/quiche, die smaakte nog wel.

Ook nu kreeg ik tijdens het dalen weer last van mijn oor. Vanuit het vliegtuig had je een mooi uitzicht over de stad Miami in de verte.
In Miami leek er een lange rij te staan voor de douane maar dit viel gelukkig mee, met een half uur had ik een stempel in mijn paspoort. Ze vroegen alleen waar ik naar toe ging, hoe lang en waarom.
Bij de bagage band duurde het wel erg lang en bleek dus dat mijn koffer niet aangekomen was.
Ik heb een mannetje die in de buurt stond aangeklampt en gevraagd waar ik naar toe moest.
Ik zag mensen staan die dezelfde vluchten als mij hadden gehad, maar die hadden hun bagage ook niet. De man had me doorverwezen naar een vrouw die mij vertelde dat ik het op de eindbestemming moest melden. Dit was voor mij wel even een baalmoment en waar ik al bang voor was is dus gebeurd.

Ik ben maar doorgelopen naar de gates voor de connecting flight en heb wat gegeten bij Nathans hot dogs en een plak lemon cake bij Starbucks gehaald.

Het kostte me steeds meer moeite om wakker te blijven. De vlucht naar San José was vertraagd naar 8.15 pm, ik heb maar bij de gate gezeten en wat gelezen. De vlucht was overboekt en ze zochten vrijwilligers om naar een hotel in Miami te gaan.
Ik zat op stoel 28d, redelijk achteraan naast een vader die met zijn zoon op vakantie ging.
Tijdens de vlucht werd ik licht misselijk, dit kwam denk ik door de spanning en vermoeidheid.
Je moest tijdens de vlucht ook een soort van douane formulier invullen.
Gelukkig duurde deze vlucht niet zo lang maar ik was blij dat ik er was.
Om 10 voor 9 lokale tijd landden we op Juan Santamaria international airport.
Hier was ik ook zonder veel vragen snel door de douane heen en kon ik gaan melden bij de balie dat mijn koffer niet was aangekomen. De man was zeer behulpzaam en sprak duidelijk Engels. Er waren veel mensen die hun koffer niet hadden. Gelukkig wist ik het al en stond vooraan in de rij.
Er is een melding gemaakt van mijn koffer en hopelijk wordt deze snel bezorgd.  Ze hebben de gegevens en ik kan het online volgen.
Tot nu toe staat er echter nog steeds: not yet been located, dus ben benieuwd.

Ik werd op het vliegveld opgehaald door Pauline, een stagiaire die al 5 maanden in Costa Rica is en samen namen we een taxi naar het Dos Palmas airport hotel waar ik de eerste dagen stage ga lopen.
Pauline gaat helaas donderdag naar huis, dus ben ik vanaf dan alleen hier.
Mocht dit een probleem zijn dan kan ik ook naar de andere locatie en dan gaat een andere stagiaire naar dit hotel.
Eenmaal in het hotel aangekomen heb ik snel mijn bed opgezocht, gelukkig had ik een beetje kleding in de handbagage gedaan en ook een pyjama en Pauline had een extra tandenborstel.
Ik heb redelijk goed geslapen en nadat we ontbeten hadden heb ik wat informatie over het reilen en zeilen van het hotel gekregen.
Pauline is nu aan het lunchen met de eigenaren als afscheid en ik had even tijd om het verhaaltje te typen. Helaas nog zonder foto's want dit lukt niet om ze van de camera naar de i-pad te krijgen.
Het is buiten lekker warm, zo rond de 25 graden en de zon brandt behoorlijk fel.
Voor nu ga ik eerst even bellen of er al wat meer bekend is over de koffer en ga ik proberen wat handige Spaanse zinnen te leren.
Ik houd jullie op de hoogte en zou het leuk vinden als jullie een reactie achterlaten.
Liefs Nathalie